غریبه ها که مرحمی نثار ما نمی کنند

دل رمیده ی مرا چرا رها نمی کنند ؟

حضور خسته ی مرا شراب درد می دهند

چرا شکوفه های دل دگر دعا نمی کنند؟

غریبه ی نگاه من ببین که تنها شده ام

تمام ان غریبه ها دگر صدا نمی کنند

چقدر بین راه ما دیو غریو گونه بود

مخالفان عشق ما چرا صفا نمی کنند ؟

همان کسان که از جدایی من و تو سر خوشند

چرا به عهدهایشان دگر وفا  نمی کنند ؟

دو چشم تو تمام شب به یاد بی نوای من

به چشمهای خود بگو مرا رها نمی کنند ؟

به شب قسم به اشک تو به دست های اسمان

تمام این فاصله ها ما را جدا نمی کنند ...

 .

.

.

.

.

.

راحله مسافر تنها

       من به غیر از تو نخواهم ،چه بدانی، چه ندانی

               از درت روی نتابم ،چه بخوانی ،چه برانی 

             دل من میل تو دارد، چه بجوئی، چه نجوئی

                        

          

اگر كلمه دوستت دارم راضی كننده و تسكین دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پایان همه جدایی هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتیاق راستین من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كلید زندان من و توست

پس با تمام وجود فریاد میزنم

                                                                                   دوستت دارم

                                                                                        

walk with me in love
عاشقانه همراه من گام بردار

Talk to me
about what you cannot say to others

به من از آن بگو
كه توان گفتنتش را به دیگری نداری

                 زیباتر از عشق چیزی ندیدم و بالاتر از عشق چیزی نخواستم به خاطر عشق است که دنیا را زیبا میبینم و به خاطر عشق است که خدا را حس میکنم و او را میپرستم دنیایی که همراه با عشق به خدا باشه زیباترین رنگ عالم را دارد.

    قطره‌ دلش‌ دريا مي‌خواست. خيلي‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود. 1 هر بار خدا مي‌گفت: از   قطره‌ تا دريا راهي‌ست‌ طولاني. راهي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري. هر قطره‌ را لياقت‌ دريا نيست. قطره‌ عبور كرد و گذشت. قطره‌ پشت‌ سر گذاشت. قطره‌ ايستاد و منجمد شد. قطره‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد. قطره‌ از دست‌ داد و به‌ آسمان‌ رفت. و هر بار چيزي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري‌ آموخت. تا روزي‌ كه‌ خدا گفت: امروز روز توست. روز دريا شدن. خدا قطره‌ را به‌ دريا رساند. قطره‌ طعم‌ دريا را چشيد. طعم‌ دريا شدن‌ را. اما..........

اگر خدا تو را تا لب پرتگاهی بلند برد به او اعتماد کن

چون یا تو را از پشت نگاه می دارد

یا به تو پرواز را می اموزد